Fréttir frá Rotterdam
föstudagur, október 31, 2003
Nú fer stóra stundin að nálgast!!! Á fimmtudaginn er próf. Það sem meira er HÓPURINN á að leysa það saman. Sem væri sjálfu sér í lagi ef Joan Moreu myndi finna það hjá sér að fara að hætta í skólanum. Fyrir þá sem ekki vita það þá er Joan Frakkinn sem er með mér í hóp (honum er lýst neðar á síðunni). Við erum í kúrs sem heitir Personal Leadership Development (PLD) sem er svona týpískt MBA kjaftæði, þar sem maður á að læra að virkja sjálfið læra að meta það að vinna með öðrum oþh. Í fyrsta tímanum var æfing sem átti að sýna að hópurinn er betri en einstaklingurinn. Æfingin var þannig uppsett að við áttum að ímynda okkur að við hefðum nauðlent geimskipinu okkar á tunglinu (björtu hliðinni) 200 mílur frá móðurskipinu, hlutverk okkar var að komast að móðurskipinu. Það voru 15 hlutir í geimskipinu í lagi. Hlutirinir voru: Eldspýtur, Matur, 50 feta reipi, Fallhlíf, Ferðahitari, Tvær 45 kalíbera byssur, Mjólkurduft, Tveir súrefniskútar, Stjörnukort, Björgunarbátur, Áttaviti, 5 Gallon af vatni, Neyðarblys, Sjúkrakassi með sprautum, Sólarorkuknúið FM útvarpstæki. Við áttum að raða hlutunum í röð eftir mikilvægi, fyrst hver og einn fyrir sig, en svo átti hópurinn að koma saman og bera saman bækur sínar. Þegar við komum saman til að ræða niðurstöðurnar, þá voru allir sammála um að mikilvægast væri að taka það sem héldi í manni lífi, nefnilega súrefni, svo vatn osfrv. Um þetta voru allir sammála. Nema einn! Nefnilega Joan. Honum fannst mikilvægast að taka eldspýtur. Amedeo (Ítalinn) reyndi að útskýra þetta fyrir honum: A Joana jú kanta júsa þe matsjese on þe múnne, bíkosa þere isa nó oxígena! Joan eldroðnaði muldraði einhverja steypu og rauk út. Honum hefur eflaust fundist við ekki nægilega tillitssöm við frjóan hugsunarhátt. Til allrar lukku er Joan farinn til Finnlands, ætlar að koma aftur í næstu viku, ég vona að hann verði það heillaður af sánaböðum að hann sjái ástæðu til að snúa ekki aftur.
miðvikudagur, október 29, 2003
Klukkan er tímínútur í sjö. Kolbrún og Kolbjörn eru ennþá í rúminu. Eftir korter á eftir að vera upplausnarástand. Kolbjörn! Ertu ekki búinn að koma þér í buxur! Við erum að verða of sein!!!! Jáenjáen ég er alveg að verða búinn með þetta borð (þ.e. í nintendo). Það eru helvítis silfurskottur í íbúðinni, líklegt að maður þurfi að finna aðra taktík en að hlaupa á eftir þeim með klósettpappír.
þriðjudagur, október 28, 2003
Ég er í hóp með Brasilíumanni, Frakka, Ítala og stelpum frá Panama og Kína. Við skiluðum fyrsta hópverkefninu í síðustu viku. Hópvinnan fer frekar illa af stað. Fyrsti fundurinn hjá hópnum endaði með að Frakkinn og Brasilíumaðurinn fóru að slást.
Hópurinn settist niður í dag til að skipuleggja næstu verkefni. Amedeo (Ítalinn) hélt þar ræðu um hvernig við ættum að bera virðingu fyrir hvort öðru til að við gætum fúnkerað sem hópur. Joan (Frakkinn) var að senda SMS á meðan, sem fór mjög í taugarnar á Amedeo og hætti að tala, sem leiddi til fimm mínútna þagnar þangað til Joan var búinn með SMSið. Djöfull varð Amedeo Fúll, (NB Amedeo er ekki þessi smáfríði rindilslegi Ítali, eins og nafnið etv bendir til, heldur þrekvaxinn og sköllóttur, svona þessi týpa sem maður er ekkert að messa við að óþörfu) ég sá hvernig skallinn á honum varð eldrauður. Ég hélt á tímabili að það yrðu önnur slagsmál, en menn sátu á sér. Þessi Joan á eftir að vera vandamál, það er eitt sem ljóst er.
Jæja þá erum við við búin að koma okkur upp dagbók á netinu. Hérna ætlum við að skrifa reglulega af því sem á daga okkar hefur drifið.
