Fréttir frá Rotterdam
sunnudagur, janúar 30, 2005
Fórum í bíltúr til Amsterdam í gær. Virtum fyrir okkur mannlífið í miðbænum og önduðum að okkur óbeinum maríúanareyk. Enduðum ferðina á að fara á Hard Rock, en sá staður er sá eini sem við vitum um sem notar nautahakk í stað kjötfars í hamborgarana sína. Fengum líka eftirrétt, sem var af amerískri stærðargráðu, þannig við vorum gersamlega afvelta þegar við lögðum af stað heim á leið.
mánudagur, janúar 24, 2005
Það var hvít jörð í morgun þegar við fórum á fætur. Þetta er í annað sinn sem ég sé snjó á jörð hér í Hollandi, held að það hafi bara gerst einu sinni í fyrra.
Á myndinni sést líka stóra tréð í garðinum okkar sem skyggir á alla sól á sumrin. Það þyrfti að fara að gera ráðstafanir til að fella það!
sunnudagur, janúar 23, 2005
Nú er rússíbaninn kominn í notkun. Hægt er að nálgast vídeó af meistaraverkinu hér. Takið eftir öskurhljóðunum þegar rússíbaninn húrrast niður.
Við höfum verið dugleg að fara í göngutúra að undanförnu. Fórum með Gwennýju í Kralingen garð nýlega í brjáluðu veðri. Þurftum að stoppa til að fá okkur eitthvað heitt að borða. Fengum okkur öll dýrindis tómatsúpu. Á veitingastaðnum var líka ein moskítófluga sem beit Kolbrúnu þrisvar í fótlegginn, í gegnum sokkabuxur. Þetta er Holland í dag!
Við feðgarnir höfum verið iðnir við kolann síðustu daga að byggja K'Nex rússíbana sem Kolbjörn fékk í jólagjöf. Hér er mynd af Kolbirni undir rússíbananum snemma á byggingarferlinu
mánudagur, janúar 03, 2005
Gleðilegt ár!
Við hjónin héldum uppá áramótin í Maastricht. Á gamlársdag fórum við í smá bíltúr að þriggja landa punktinum sem er punkturinn þar sem Holland, Belgía og Þýskaland mætast. Það vill svo skemmtilega til að þessi sami punktur er sá hæsti í Hollandi eða 322,5 metrar.
Við áttum í smávægilegum vandræðum við komuna til Maastricht. Við höfðum ekki gert neinar ráðstafanir varðandi mat á gamlárskvöld. Við héldum í einfeldni okkar að starfsfólkið á hótelinu gæti komið með einhverjar vísbendingar, en gleymdum því jafnframt að við vorum ennþá fyrir innan hollensku landamærin, þar sem hollensk þjónustulund gildir. Okkur var réttur bæklingur þar sem þuldir voru upp nokkrir veitingastaðir og okkur jafnframt tjáð að þeir væru nær allir lokaðir á gamlárskvöld og það væri löngu upppantað á þá sem voru opnir. Til að toppa alltsaman þá var veitingastaðurinn á hótelinu lokaður vegna einkasamkvæmis, en gaurinn í lobbíinu kenndi smá í brjóst um okkur og bauðst til þess að spyrja hvort við mættum koma og vera með. Við afþökkuðum "gott boð" en starfsmaðurinn fékk einn punkt fyrir viðleitni.
Var því ekkert annað að gera en að fá lánaða símaskrá og hringja í alla veitingastaði í Maastricht og spurja hvor eitthvert borð væri laust. Það stemmdi nokkuð vel hjá hótelstarfsfólkinu að nær allir veitingastaðir voru lokaðir og hinir fullir. Eftir að hafa hringt í um það bil 40 veitingastaði þá sagðist einn eiga borð fyrir tvo klukkan 19:30. Fyrsta spurninginn sem kom upp í hugann var náttúrulega hvað væri að veitingastað sem ekki væri fullur á gamlárskvöld.
Þegar við mættum á staðinn blasti ekki við tignarleg sjón. Kall um sextugt með sígarettu í kjaftinum og þrjár grútskítugar tuskur á barborðinu tók á móti okkur. Við sögðumst eiga pantað borð, hann gargaði eitthvað niður í sal, sem var í kjallara staðarins. Þar niðri var reyndar allt frekar huggulegt, kveikt á arninum. Maturinn sem við fengum var stórgóður, hin mjúkasta nautasteik í aðalrétt, sniglar og Fois Gras í forrétt og svo Creme Bruleé í eftirrétt. Við yfirgáfum staðinn uppúr klukkan ellefu og fórum í bæinn og héldum uppá nýjá árið með mannfjöldanum og öllum pörunum sem fóru "í sleik" þegar klukkan sló tólf. Síðan lá leiðin uppá hótel þar sem var skálað í kampavíni áður en gengið var til náða.
