Fréttir frá Rotterdam
miðvikudagur, mars 09, 2005
Jæja þá er Snjókallinn dauður. Það eina sem var eftir af honum í morgun var þessi drullublettur með smá snjó í miðjunni. Nú á að fara smám saman að hitna
sunnudagur, mars 06, 2005
Matargerðarlist
Í eldri pistli vísaði Kolbrún í að mér hefði farið mikið fram í mahtergerðarlist. Um daginn brá svo við að ég fór að versla í hollensku "bónus" búðinni LIDL. Þessi verslun er öðruvísi en aðrar verslanir að því leyti að þar er lítið úrval af ferskmeti, og til að mynda eru allar kjöt og fiskvörur seldar frystar. Ég keypti það sem ég hélt að væri forláta frosinn kjúklingur, sem ég ætlaði að grilla í ofninum í kvöldmat. Þegar ég tók utanaf hræinu þá kom í ljós að þetta var alls ekki kjúklingur heldur HANI. Nú voru góð ráð dýr, og ég hafði ekki hugmynd hvað ég ætti að gera. Þá mundi ég í skyndingu eftir því að foreldrar mínir höfðu á árum áður stundum keypt eitthvað sem hét "unghæna" og að mig minnir soðið hana í c.a. 4 tíma og svo matreitt úr þessu pottrétt.
Ég ákvað að því væri ráð að matreiða pottrétt úr hananum og að það skyldi vera karrí kjúklingspottréttur. Ég fór á internetið og fann uppskrift í skyndingu og hóf eldamennsku. Byrjað var að brytja niður hanann og steikja. Gulrætur, laukur og sellerí allt steikt á pönnu. Svo var það að gera karrísósuna, þá þurfti að sjóða saman mjólk og vatn með kjúklingakrafti og blanda saman við grænmetið og hanann. Út í þetta var svo stráð einni matskeið af hveiti til að þykkja sósuna. Síðan átti að bæta einni teskeið af karrí útí. Ég ákvað að setja tvær. Síðan var grauturinn soðinn í nokkrar mínútur. Þegar ég bragðaði á góðgætinu, þá kom tilfinning eins og ég get ímyndað mér að eldgleipir fær ef honum svelgist á á ögurstundu. Ég hafði fyrir mistök sett tvær kúfullar teskeiðar af chili pipar í stað karrís. Nú voru góð ráð dýr. Var nú brugðið til þess ráðs að þynna sósuna með því að bæta c.a. tveimur lítrum af kranavatni útí. Bragðið minnkaði ekki mikið við þetta, en pottrétturinn varð ekki mjög girnilegur á að líta svona lapþunn vella með nokkrum hanabitum fljótandi á yfirborðinu. Til að bregðast við þynningunni var settur slatti af hveiti í viðbót svona til þykkingar og svo átti bara að láta allt saman sjóða niður. Hveitiviðbótin þykkti ekki sósuna heldur myndaði kekki, þar sem hver kökkur var um einn sentímetri í þvermál, og því erfitt að sjá muninn á kekkjunum og hanabitunum. Þetta endaði með því að Kolbjörn og Gwenný fengu hamborgara, en ég og Kolbrún létum okkur nægja að að veiða nokkra eldsterka hanabita uppúr grautnum. Ég held að ég láti pottréttina vera í bili, kannske best haldi mig bara við stórsteikur og þessháttar matargerð.
föstudagur, mars 04, 2005
Í morgun kom frostið sem spáð var í gær, ekki 15 stig eins og einhversstaðar var spáð heldur nær 8 stigum. En það var andsk. nógu kalt fyrir því. Snjórinn sem féll af himnum fyrir á miðvikudaginn virðist ætla að festast. Rotterdam er allt í einu búið að breytast í svona "winter wonderland".
fimmtudagur, mars 03, 2005
Snjófallið í gær er víst það mesta í 25-50 ár sumsstaðar í Hollandi. Það er víst mjög sjaldgæft að það snjói í mars. Svo er spáð mestu frosthörkum vetrarins í dag, hitinn er reyndar bara um frostmark núna en á að kólna og fara niður í 10-15 stiga frost seinnipartinn. Það er vonandi að kyndingin láti ekki undan.
miðvikudagur, mars 02, 2005
Kolbjörn var svaka spenntur yfir öllum snjónum. Hann og mamma hans kaffærðu mér síðan og tróðu snjó inná bakið á sér. Maður verður víst að fórna sér fyrir skemmtun heildarinnar.
Það snjóar og snjóar og snjóar í Rotterdam. Svona var umhorfs fyrir utan hjá okkur í dag. Það er ekki að sjá á veðurspánni að það fari neitt að hlýna í bráð. Ætli maður verði ekki að fara að kaupa sér skauta, eða taka fram gönguskíðin góðu
Við gerðum okkur ferð til Amsterdam í gær að hjálpa Eika og Auði vinum okkar að flytja. Flutningurinn gekk ekki alveg áfallalaust fyrir sig. Í fyrsta lagi gleymdi starfsmaður hjá ónefndu skipafélagi (byrjar á s) að senda gáminn, þ.a. í staðinn fyrir að koma klukkan 11 þá mætti hann um fjögurleytið. Þegar hann svo loksins kom þá gat hann ekki lagt fyrir framan blokkina heldur tveimur götum í burtu.
Hverfið sem Eiki og Auður búa í er svona kannske ekki alveg það fínasta, og því þurfti einhver að vera að vakta dótið á meðan verið var að ferja það. Eiki fékk lánaða forláta trillu til að létta undir flutningum. Trillunni var stolið eftir að hafa verið skilin eftir í fimm mínútur á geymsluganginum. Geir vinur Eika komst að því að nágranni hefði nappað trillunni og sett hana inní geymsluna hjá sér. Geir æstist nokkuð þegar hann komst að því hver hefði stolið trillunni. Geir þessi, er maður mikill að burðum tveir metrar á hæð og vegur eflaust um 120 kíló. Einhver hafði uppá símanúmeri þjófsins. Þjófurinn játaði verknaðinn og sagðist koma heim eftir þrjá tíma til að skila trillunni. Honum var gefið korter, annars yrði hurðin spörkuð upp. Hann mætti efir tíu.
Annars gekk þetta allt saman upp að lokum og gámurinn fór af stað um sexleytið. Það verður eftirsjá í Eika og Auði vinum okkar nú þegar þau eru farin frá Hollandinu.
